วันนี้ได้ไปสัมภาษณ์งานที่โรงพยาบาลศิริราชมาครับ
งานที่จะทำก็น่าจะเป็นเกี่ยวกับการวิเคราะห์ระบบ + เขียนโปรแกรมให้กับหน่วยโรคไตของศิริราช
ไปกัน 3 คนคือ เรา เอิร์ธ นิว นัดกันว่าจะนั่งรถไฟออกจากลาดกระบังรอบ 6 โมงครึ่ง
เราก็ตื่นตั้งแต่ 5.20 น. อาบน้ำแต่งตัว ไปถึงสถานีรถไฟประมาณ 6.20 น. แล้วก็โทรหาเอิร์ธ
เรา : มึงอยู่ไหนวะ
เอิร์ธ : กูยังอยุ่บ้านอยู่เลย
เรา : รีบออกมานะ ไม่ถึง 10 นาทีรถไฟจะมาแล้ว
เอิร์ธ : เออๆ
นั่งไปซักพัก ยังไม่ถึง 10 นาทีจริงๆ คนที่นั่งอยู่เริ่มลุกขึ้นไปยืนเตรียมขึ้นรถไฟ
คิดในใจ -> "ชิบหายแล้ว !!"
โทรหาเอิร์ธอีกรอบ
เรา : มึงอยู่ไหนแล้ววะ
เอิร์ธ : อยู่ตรงลานพระจอม
เรา : แสรดดดด ตกรถไฟ
เอิร์ธ : แล้วจะไปยังไงวะ
เรา : มึงรออยู่รถตู้ละกัน เดี๋ยวกูเดินไป
แสรดดดด ตื่นก็เช้า เสือกตกรถไฟอีก ไม่ใช่ความผิดกูเล้ยยย - -"
แล้วก็นั่งรถตู้กันไปลงที่อนุสาวรีย์
พอไปถึงอนุสาวรีย์ก็เดินไปถามตรงป้ายรถเมล์ว่าจะไปศิริราชต้องนั่งรถสายอะไรไป
เค้าก็บอกมาหลายสายเหมือนกัน แต่มันค่อนข้างอ้อม เค้าแนะนำว่าให้ขึ้นรถแล้วไปต่อเรือ จะเร็วกว่า
เรากับนิวก็ตกลง จะนั่งรถไปต่อเรือ
พอเดินไป เอิร์ธมันก็ชี้รายทางเลย
"เห้ย รถคันนี้ผ่านเซ็นปิ่นนะ ไปลงแล้วต่อรถไปศิริราชก็ได้"
"คันนี้ก็ไปเซ็นปิ่นได้นะ"
"ไปคนนี้ดีกว่าๆ ไปลงเซ็นปิ่นแล้วต่อรถเอา"
สรุปคือ ไอเอิร์ธมันกลัวเรือ ไม่อยากนั่งเรือ 5555555555+
ไม่บอกตั้งแต่แรกวะแสรด
ก็เลยต้องนั่งรถเมล์ไปลงเซ็นทรัลปิ่นเกล้า รถติดมากกกกกกก !!
พอไปถึงเซ็นปิ่นก็หารถต่อไปศิริราชอีก ขอบอกว่ารถมันอ้อมได้ใจมาก
วนนู่นวนนี่กลับมาทางเดิม กว่าจะถึงก็ประมาณ 8 โมง 20 (สัมภาษณ์ 9 โมง)
ตอนแรกวางแผนว่าจะกินข้าวเช้าที่ศิริราช แต่ก็ไม่ได้กิน กลัวไปสัมภาษณ์ไม่ทัน
ง่วงก็ง่วง หิวก็หิว แต่ก็รู้สึกว่าอากาศตอนเช้าๆนี่มันอากาศดีจัง ไม่ได้เจออากาศแบบนี้มานานมากแล้วนะ
เข้าไปศิริราชก็ไปที่ตึกผะอบชั้น 4 เหมือนเค้าจะรู้อยู่แล้วว่าเราจะมาสัมภาษณ์กัน
เค้าเลยต้อนรับ (อย่างดี) มีน้ำให้กิน มีซาลาเปาให้กิน
เราก็ไม่รู้หรอกนะว่ากรรมการที่สัมภาษณ์คือคนไหน ก็สวัสดีไปทั่วเลย
ระหว่างนั่งรอก็มีพี่ผู้หญิงคนนึงเดินเข้าห้องมานั่งเหมือนกัน . . "น่ารักหวะ !!" (คิดในใจ)
ซักพักพี่เค้าก็พูดว่า "อ้าววว !! . . คงไม่ได้มางานเดียวกันหรอกมั้ง" แล้วก็ถามพวกเราว่ามาทำไมกัน
เราก็บอกไปว่ามาสัมภาษณ์ พี่เค้าก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ต่างคนต่างนั่ง
ประมาณ 9.20 น. กรรมการสัมภาษณ์ก็เข้ามา (สัมภาษณ์รวม)
เค้าก็ชี้ไปที่พี่ผู้หญิง กับ ชี้มาที่พวกเรา แล้วถามว่า "นี่รู้จักกันรึยัง เรียนที่เดียวกันใช่มั้ย"
ถามไปถามมา อ่าววว . . พี่รุ่น 4 ไอทีลาดกระบังนี่หว่า ทำไมเหมือนไม่เคยเห็นหน้าเลยวะเนี่ย
รู้สึกว่าเค้าจะมาสัมภาษณ์เพื่อทำงาน Full Time แต่พวกเราทำ Part Time
ตอนสัมภาษณ์เค้าก็ถามพวกข้อสอบที่ส่งไปตอนแรก ถามประวัติ ถามว่ามีเวลามั้ย
แล้วก็คุยข้อตกลงกันว่าต้อง เกรดห้ามตก แล้วก็มีช่วงประเมิณงาน 2 เดือน
ถ้าทำดีก็ได้ทำต่อ และอาจจะได้เงินเพิ่ม (ปกติได้วันละ 500 * 20 วัน = เดือนละ 10,000 บาท / คน)
สรุปก็คือได้งานเรียบร้อย เริ่มงานวันพุธนี้
พอออกไปก็ไปหาข้าวกินกัน นั่งเรือข้ามไปท่าพระจันทร์ แล้วก็กินข้าวตรงร้านหน้าธรรมศาสตร์
หลังจากนั้นก็จะเดินไปขึ้นรถที่สนามหลวงเพื่อที่จะไปแพลตตินั่ม (ไปซื้อเสื้อเชิร์ตใส่ทำงาน)
ระหว่างทางเดินไปก็มีฝรั่งคนนึงมาถามทางไปพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
เราก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก ถามจากนิวเอา เอิร์ธมันก็ชี้ๆ ทางเดียวกันไปด้วยกัน
ระหว่างทางนิวมันก็คุยๆกับเค้า ได้ความว่าเค้าเป็นคนเกาหลีใต้
พอรู้ปุ๊บเราก็พูดภาษาเกาหลีกับเค้า "แดจังกึม !!" (พูดเป็นอยู่คำเดียว - -")
เค้าก็ทำหน้างงๆเหมือนไม่รู้จัก ไอนิวก็อธิบายไปว่าเป็นซีรีย์เกาหลี
เค้าก็ อ๋อออออ แล้วก็บอกว่า "แดชังงึม" (ที่กุอ่านแดจังกึมมาตลอดนี่คือกุอ่านผิดใช่มั้ยเนี่ย - -")
พอไปถึงก็ส่งเค้าเรียบร้อย เราก็หารถเมล์ไปแพลตตินั่มต่อ เอิร์ธมันก็พาไป
เดินไปราชดำเนิน เจอเสื้อแดงชุมนุม มันก็บอกงั้นเดี๋ยวไปขึ้นที่เสาชิงช้า
เรากับนิวก็เดินไป ไม่รู้ทางหรอกนะ รู้แต่เดินนานมากๆ ผ่านหลังกระทรวง
ไปจนเกือบถึงบ้านหม้อ (ไกลสาดดด เหนื่อยชิบ) ก็เจออู่รถเมล์ แล้วก็นั่งรอ
เอิร์ธก็แยกตัวไปเพราะจะกลับลาดกระบังก่อน
พอรถมาเราก็ขึ้นรถไป แม่งโคตรร้อนเลย รถก็ติด
ที่สำคัญคือ . . รถคันนี้แม่งวิ่งผ่านสนามหลวง
คิดในใจว่ากุจะเดินมาทำไมวะ ทำไมกุไม่รอขึ้นที่สนามหลวงวะ
ซักพัก . . รถแม่งวิ่งผ่านหลังกระทรวง . . ทำไมกุถึงต้องเดินผ่านหลังกระทรวงไปวะ ไม่รอขึ้นที่นี่วะ T T
รถคันนี้ไปถึงแค่สยามอีก จะเดินไปแพลตตินั่มตอนนี้ก็ไม่ไหว (ร้อน + เหนื่อย มากกก)
เลยตัดสินใจ ลงที่สยามแล้วต่อ taxi กันไปที่แพลตตินั่ม
ไปถึงก็เดินหาเสื้อที่ชั้น 3 ก่อนเลย แต่ก็ไม่มีไซส์ที่เราใส่ได้เลยซักร้าน
เลยขึ้นไปหาที่ชั้น 4 ต่อ ก็ไม่มีอีก รู้สึกเวียนหัว จะเป็นลม (เดินมาก + เจอแดดตอนแรก)
เลยไปนั่งหาไรกินที่ fast food กินเสร็จก็ไปต่อที่ชั้นใต้ดิน กลับมาชั้น 2 สรุปแม่งไม่มีซักร้าน - -"
มีคนขายร้านนึงเค้าบอกให้ไปดูที่ห้างประตูน้ำ เราก็เดินไป
ถึงตรงนี้นี่คือ เดินแทบจะไม่ไหวแล้วอะ เท้าพอง เหนื่อย ปวดขา ปวดตีน
เราก็เดินไปต่อ ออกนอกห้าง อากาศก็ร้อน ไกลก็ไกล ระหว่างทางเจอห้างกรุงทองอะไรซักอย่าง เลยเดินเข้าไปดู
มีแต่เสื้อผ้าผู้หญิง ให้ตายสิ !! ไม่น่าเดินเข้ามาเลย เหนื่อยจริงๆ
เราก็เลยพยายามลากตัวเองไปที่ประตูน้ำ พอไปถึง สิ่งแรกที่รู้สึกได้คือ "ห้างเค้าจะเจ๊งแล้วหรอวะ ?"
คือแบบ ห้างเก่าๆ ไม่ค่อยมีร้านเปิด บันไดเลื่อนกับลิฟท์ก็เก่าๆ
สุดท้ายก็เจอร้านนึงอยู่ที่ชั้น 1 มีไซส์ ใส่ได้ เลยซื้อมา 5 ตัว ตัวละ 230 บาท = 1150 บาท
พร้อมกับได้นาฬิกามา 3 เรือน เรือนละ 70 บาท (เดินผ่านแล้วมันถูกดี + ไปทำงานคงต้องใส่นาฬิกา)
แล้วก็เดินกลับไปที่แพลตตินั่ม เพราะนิวจะกลับไปซื้อเสื้อเชิร์ต ได้มา 5 ตัว ตัวละ 200 บาท
ร้อนก็ร้อน ไกลก็ไกล แต่สุดท้ายก็ได้ของจนครบ รวมเวลาเดินคือ
เดินตั้งแต่ 10 โมง ถึง 2 โมงครึ่ง = 4 ชั่วโมงครึ่ง + แดดร้อนๆที่สนามหลวง + เดินไปกลับประตูน้ำ
ขอบอกว่าเหนื่อยมาก !! . . ถ้านั่งรถไปลงอนุสาวรีย์แล้วขึ้นรถตู้คงไม่ไหวแน่
เลยนั่งแท็กซี่กลับลาดกระบังแม่งเลย พอขึ้นรถปุ๊บ กางเกงเป้าขาดอีก T T
ระหว่างทางก็หลับตลอด ถึงหอประมาณ 4 โมงเย็น
กลับมาก็หลับอีก ตื่นเที่ยงคืน
ช่างเป็นวันที่ทรมานขาดใจจริงๆ T T
